Jej ręce powędrowały na rąbek mojej koszulki i przewinęły ja przez moją głowę.
Co chwilę łącze nasze wargi, z każdą sekundą pragnąc jej coraz bardziej.
***
Czuję jej głowę na mojej piersi i słyszę jej wyrównany oddech. Delikatnie pocieram jej bok ręką, uwalniając ją z jej uścisku. Jestem totalnie zbity z tropu a wszystko co soebie wmawiałem nagle prysnęło i odeszło od mojej głowy, burząc wybudowany mur wokół mnie.
Nagle słyszę jak delikatnie rusza ręką i powoli otwiera powieki.
- Justin? - pyta lekko zaspana, leżąc na mnie chyba 20 minut.
- Tak?
- Nie przeprowadzisz się, prawda? - nie odpowiadam jej na to, tylko wpatruję się w sufit i przypominam obietnice, składane mojej siostrze i... Meggie. Kurwa, Meggie.
Patrzę na jej niewinną twarz i nie mogę wstać, mając jej nogi na moich.
- MIał być jeden pocałunek, a nie pieprzenie się do 11. - zwracam jej uwagę, zapominając że nie lubi sprośnych słów.
- Nigdy się nie zmienisz. - uśmiech się i spogląda na mnie, Do cholery, czemu ma na mnie taki wpływ, kiedy patrzy w ten sposób?
- Brakowało mi Ciebie. - nawet nie myśle, czy powinienem to mówić, czy nie.
- Płakałam każdego dnia... - zawiesza się, a ja czuję ukłcie w sercu.
- Nie mówmy o tym. - wtulam nos w jej włosy, nie wiedząc co odpowiedzieć.
- Czy to nowy tatuaż? - pyta pochwili, przejeżdżając po dolnej części moich pleców, kiedy obracam się, aby sięgnąć po telefon.
-Taa. - odpowiadam od niechcenia,szybko go zakrywając.
- Co jest tam napisane? "I'm"... - jest strasznie ciekawska. Ale czego miałem się spodziewać? Też bym był.
- "I'm forever Yours" - schylam głowę.
- To jest... to jest mój cytat z Instagrama? - pyta, a jej oczy błyszczą.
Potakuję i czuję pocałunek na moim policzku. Zrobiłem go jak byłem lekko pijany, wspominając te zdjęcie i chwile, kiedy się o nią starałem,
Jestem jednak zmieszany, przecież nie mogę tu od tak wrócić.
- Będę musiał już iść. - wstaję i widzę jej niezadowolenie.
- Obiecaj mi coś. - nie wyrabiam z tymi obietnicami. I tak nie wiem, czy wszystkich dotrzymam.
- Nie wyjeżdżaj tam. Ja... naprawdę nie daję sobie rady bez ciebie. - daje słowo, że wie jak uwielbiam ten wzrok. Cóż, ja manipulowałem ją moim głosem, więc też coś sobie znalazła.
- Postaram się wszystko ułożyć. To nie jest takie proste. - widzę jak do mnie podchodzi i całuje na pożegnanie. Zapamiętuje ten pocałunek i wychodzę i kierując się do wyjścia. Jest 11:30, miałem już dawno mieć podpisaną umowę i bukować bilety do USA, świetnie.
Teraz nawet nie wiem czy tam pojadę, nic nie wiem, kurwa.
* Selena *
Nadal nie wierzę, że tu przyszedł. Nie wierze też ten tatuaż, Boże, to najlepszy dzień w moim życiu. Tęskniłam za jego pocałunkami, błyskiem w oczach... za wszystkim.
Zapomniałam się go spytac o numer telefonu, niech to szlag.
Siadam i zastanawiam się, czy jest jeszcze szansa, aby go w pełni odzyskać.
Na pewno zrobię wszystko, aby znowu mi zaufał.
wszystko - powtarzam w myślach i uśmiecham się sama do siebie.
* Justin *
***
Znalazłem najlepsze rozwiązanie; wrócę do Anglii i przemyślę, czy rzeczywiście tam zamieszkam. Powiem Meggie o tym, co zaszło - chcę być z nią uczciwy.
Zamawiam najszybszy bilet do Anglii i wyciągam resztę ubrań z szafy. Lot mam na 20, więc zostane do tego czasu w domu i coś zjem.
Oczywiście lodówka jest pusta, więc zamówiam pizzę. Przypominam sobie, jak Selena patrzyła na mój nowy tatuaż i sam uśmiecham się do siebie, ponieważ przypominam sobie, jak go robiłem. Decyduję się napisać do Niej, co planuje zrobić:
Wylatuje o 20 do Anglii, ale nie wiem czy tam zamieszkam. Mam nadzieję, że nie jesteś zła - muszę to wszystko ułożyć.
Justin.
***
Podjeżdżam do wejścia na lotnisko i wysiadam z taksówki. Jest ciemno i strasznie zimno, więc nie mogę się doczekać wejścia na pokład samolotu. Pocieram ręce i wchodzę do środka, kierując się w stronę bramek.
Nagle upuszczam mój plecak i nie wiem co powiedzieć, kiedy widzę Selenę stojącą obok tablicy odlotów, uważnie czytającą informacje. Po chwili odwraca się i wpada w moje ramiona, a ja mocno przyciągam ją do siebie. Wplątuję palce w jej ciemne kosmyki włosów i nie mogę ukryć, że cieszę się z jej widoku. Jest dosyc późno i myślałem, że będzie na mnie wkurzona.
- Kocham Cię. - szepcze, jeszcze mocniej mnie ściskając.
Przypominam sobie, kiedy uczyłem ja palić, jakim dupkiem dla niej byłem, aby tylko zmusić ją do przebywania ze mną, i momenty kiedy było nam naprawdę dobrze.
- Samolot... czeka. Leć. - wyciera kolejna łzę i sie odwraca, ale zatrzymuję ją, łapiąc za jej nadgarstek. - Co? Co sie stało?
- Nie chcę, aby mój tatuaż był prawdą.
- Ten na plecach? Ale, ale tak jest... - jąka się, wyraźnie zdezorientowania.
- Nie. Chodzi o ten. - podwijam rękaw bluzy i pokazuję nadgarstek.
- Ja... - przytula mnie mocno i stoimy tak, póki nie słyszę "Samolot do Ameryki, Deeren 883 odlatuje za 5 minut. Prosimy o udanie się na pokład"
Wzmocniam uścisk, dając jej do zrozumienia, że nigdzie się nie wybieram.
Nareszcie jestem szczęśliwy i prawie że zatracam się, czując jej ramiona wokół mnie.
Tak cholernie ją kocham - myślę i gładze ją po plecach, czując jej łzy na moim karku.
Pieprzyć wszystko, mógłbym tak teraz umrzeć.
- Idziemy do mnie? - pytam, na co potakuje znacznie weselsza.
- Będzie kiedys tak, że wytrwamy chociaż 2 tygodnie bez kłótni? - pyta z z uśmiechem, kiedy łapię ją za rekę i wracamy na zewnątrz.
- Tak. Wtedy, kiedy pojedziemy na wakacje. - ironizuję.
- Pojedziemy gdzieś razem? - pyta zaskoczona i jednocześnie radosna.
- Może z jeszcze z innymi przyjaciółmi? Zobaczymy, ok?
- Jasne. Kocham Cię.
- Już to dzisiaj mówiłaś. - uśmiecham sie jednak słysząc to i ponownie spoglądam na nasze splecione ręce. Uwielbiam, kiedy jej palce trzymają moje na zmianę.
- I moge tak mówić, dopóki nie odzyskam twojego zaufania. I wiem , że to nie będzie łatwe, nie nastąpi szybko, po prostu musisz wiedzieć, że...
- Zamknij się. - całuję ją w uśmiechu i przygryzam jej dolną wargę. Znów się rumieni, jak mi tego brakowało.
- Możesz mnie tak częściej uciszać? - proponuje, a ja przytakuję. Nie obchodzi mnie jak to wygląda, nie obchodzi mnie że Ariana na mnie czeka, a Meggie dzwoniła chyba 2 razy. Mam to gdzieś, jestem tutaj z nią i jest to najlepsza rzecz, jaka mogła mi się przytrafić w tej podróży.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz